Przyczytanki do historii dusznickiej Straży Pożarnej Duszniki Zdrój sš małym, uroczym i sympatycznym miasteczkiem uzdrowiskowym położonym z dala od zgiełku dużych miast, jednym z pięciu znajdujšcych się na Ziemi Kłodzkiej. Leżš na bezpoœredniej bliskoœci granicy państwowej z Czechami, Gmina Miejska zajmuje powierzchnię 2228 ha, którš zamieszkujš blisko 6 tys., mieszkańców. Samo miasto posiada obszar 1175 w tym 219 ha użydków rolnych 761 ha lasów. Miasto usytuowane jest w zasięgu dwóch jednostek strukturalnych Sudetów bloku krystalicznego Gór Bystrzyckich i Orlic kich oraz niecki Œródsudeckiej, w zachodniej częœci Ziemi Kłodzkiej. Położone geograficznie miasta wyznaczajš następujšce współrzędne geograficzne szerokoœć geograficzna 50 st. 24 N ,długoœć geograficzna 160244 E, na wysokoœci 568-1048 m n.p.m. Dokument z 1366 r. dotyczšcy ufundowania przez braci von Pannvitzów (Panowiców) ówczesnych właœcicieli zamku Homole ołtarza œw. Katarzyny dla parafialnego koœcioła w Dusznikach Zdroju, już okreœla to osiedle jako „Oppidum” (miasto) i dlatego powszechnie przepuszcza się, że prawa miejskie zostały nadane tej miejscowoœci w okresie między 1300 a 1350 rokiem, być może około 1324r. według innych przekazów nadanie praw miejskich nastšpiło w 1346r. Rynek w Dusznikach zachował stary układ przestrzenny z okresu œredniowiecza, jak wiele miast œlšskich lokowanych od XII wieku. Najstarsza częœć miasta to œredniowieczna zabudowa, która w samym ogólnym zarysie przetrwała do dnia dzisiejszego. Nadal na centralnym miejscu czworobocznego Rynku stoi ratusz siedziba władz miasta. Z rynku wychodzš ulice, których nazwy kiedyœ miały swe uzasadnienie historyczne i zwišzane były z nazwš miejscowoœci do których prowadziły;ul. Kłodzka, Lewińska w okresie między wojennym (Lewin Strasse), podobne jak Hoscher Strasse wiodšcš do Gór Stołowych, obecnie ulica Słowackiego. Dawna Zdrojowa to dzisiejsza Mickiewicza i obecna Wojska Polskiego. Miasto nigdy nie miało murów obronnych. Pożary, powodzie, kataklizmy i wojny niszczyły miasto na przestrzeni wieków wpływały na stopniowš przebudowę mieszczańskich kamieniczek. Rynek zamieszkiwało najbogatsze mieszczaństwo. Stanowił on centralny punkt handlowy. Obecny stan kamieniczek w rynku pochodzi z XVIII i połowy XIX wieku. Najbardziej dynamiczny rozwój nastšpił w połowie XIX wieku z chwilš rozwoju uzdrowiska powstałego w Dusznikach na poczštku XIX wieku. Drewniana zabudowa w większoœci miasta, stanowiła ogromne niebezpieczeństwo, a także poważne straty materialne niosła w tym czasie groŸba pożarów. Wyjštkowo rzadko kiedy udawało się opanować pożar w poczštkowym jego stadium i nie dopuœcić do rozprzestrzenienia się ognia. I tak przykładowo w trakcie pożaru w Dusznikach w 1740r. zgorzało 10 domów, w Kłodzku w 1751r. w pożarze na ul. Zielonej (naprzeciwko kolegium jezuickiego) z dymem poszło 5 domów, w innych miasteczkach skutki zaprószenia ognia były również dotkliwe. Do największych z nich zaliczyć można, pożar w Bystrzycy Kłodzkiej w 1758r., który wybuchł położonej w pobliżu centrum miasta kuŸni. W jego następstwie zapaliły się pobliskie budy jarmarczne, a potem ogień przerzucił na koœciół, plebanie i szkołę katolickš, spaliło się też 17 szop miejskich. Pożary wywoływane były nie tylko przez ludzkš nieostrożnoœć w Szalejewie Dolnym ogień pochłonšł w 1752r. cały folwark trafiony piorunem podczas burzy. Zaistniała koniecznoœć stworzenia systemu ograniczajšcego do minimum zagrożenie ze strony ognia, a także instytucje zajmujšce się neutralizowaniem i usuwaniem skutków pożogi.